Liczba umów poprawnych formalnie przekroczyła 11,09 mln, co w stosunku do danych z 31 grudnia 1999 r. oznacza wzrost około 7-procentowy. Sytuacja taka jest wynikiem przystępowania do OFE znacznej ilości członków w ostatnich dniach grudnia 1999 r. W stosunku do danych z 31 grudnia 1999 r. udział dużych podmiotów w rynku spadł do 52,46%. Oznacza to, iø dotychczasowa tendencja systematycznego spadku udziału trzech funduszy w rynku została utrzymana, co jest korzystne dla rozwoju konkurencji na rynku.
Dynamika sprzedaży słabnie u wszystkich podmiotów działających na rynku, a najbardziej u największych (udział w rynku trzech największych funduszy, w połowie marca 1999 roku wynosił ponad 91%, na początku kwietnia spadł do 78%, w maju oscylował wokół 70%, natomiast w lipcu obniżył się do 65%, obecnie poniżej 53%). Na podstawie danych z ZUS można stwierdzić, iż największa walka o rynek miała miejsce w pierwszych trzech miesiącach akwizycji oraz we wrześniu, kiedy kończył się okres zapisywania się do funduszy osób poniżej 30-ego roku życia. Dane z połowy stycznia 2000 r. świadczą o dużym przyroście ilości członków funduszy w ciągu niespełna dwóch tygodni
Pozostałe sześć funduszy, stanowiących ostatni segment rynku, posiada od kilkunastu do kilkudziesięciu tysięcy członków i obejmuje łącznie zaledwie 5,26% rynku. Niezbyt zróżnicowana liczba członków poszczególnych funduszy w tej grupie świadczy o niewielkiej korelacji pomiędzy długością okresu akwizycji, a efektywnością sprzedaży.
Potwierdzeniem braku takiej zależności może być też fakt, że wśród funduszy, które najwcześniej rozpoczęły działalność akwizycyjną są zarówno małe podmioty - Pioneer OFE, OFE {ego} jak i największe - Commercial Union OFE BPH CU WBK czy OFE PZU Złota Jesień. Dysproporcje w liczbie pozyskanych członków dostrzegalne są również w grupie funduszy, które pojawiły się na rynku później np. pomiędzy OFE Polsat a OFE Norwich Union.
Drugi segment rynku obejmuje fundusze średniej wielkości skupiające ponad 42,27% udziału. Dwa największe wśród nich to AIG OFE i OFE Norwich Union, z łącznym udziałem rynkowym około 15%. Podmioty te pozyskały podobną liczbę członków, chociaż ich sytuacja w momencie rozpoczynania działalności była odmienna. O ile założyciele AIG PTE S.A. funkcjonowali już kilka lat na rynku polskim, o tyle grupa kapitałowa Norwich Union weszła na polski rynek w związku z reformą sytemu ubezpieczeń emerytalnych. Kolejne podmioty w tej grupie, to: Zurich Solidarni OFE, OFE Skarbiec-Emerytura, Bankowy OFE, Winterthur OFE, OFE Orzeł, OFE {ego}, OFE Pocztylion, OFE DOM, OFE Allianz Polska. Fundusze te posiadają od 408 tysięcy do ponad 170 tysięcy członków każdy, co odpowiada udziałowi w rynku między
3,9% a 1,6%.
Biorąc pod uwagę tylko procentowy udział poszczególnych podmiotów w rynku można wskazać kilka jego charakterystycznych cech.
Ponad 52,48% rynku zostało objęte przez trzy fundusze. Każdy z nich pozyskał ponad 1 mln członków. Dysproporcja pomiędzy trzema największymi funduszami a pozostałymi podmiotami wynika ze zdobycia przez te pierwsze dużego udziału w rynku już na początku okresu pozyskiwania członków. Założyciele towarzystw zarządzających tymi funduszami byli obecni na rynku polskim przed wprowadzeniem reformy emerytalnej i dodatkowo utożsamiani byli z sektorem finansowo-ubezpieczeniowym. Relatywnie udział trzech największych funduszy w rynku systematycznie maleje (na dzień 29 października 1999 roku wynosił 55,15% a pół roku wcześniej 78,24%).
Przeciętny prognozowany udział w rynku wyliczony na podstawie projekcji finansowych przedstawianych przez założycieli towarzystw w procesie licencyjnym to 6,2% w 1999 roku, co odpowiada liczbie około 385 tysięcy osób. Faktyczna liczba umów poprawnych formalnie w przeliczeniu na jeden fundusz wynosi ponad 495 tysięcy osób, co oznacza średni udział funduszu w rynku na poziomie 4,8%. Można sądzić, iż prognozowany przez towarzystwa udział w rynku został zawyżony ze względu na ostrożne szacowanie ogólnej liczby osób, które zdecydują się na wybór II filara.
Na tak duże zainteresowanie II filarem miało wpływ kilka czynników. Intensywna kampania reklamowa przeprowadzona przez poszczególne towarzystwa, która nałożyła się na informacje prasowe i telewizyjne o słabym przygotowaniu ZUS do reformy emerytalnej. Argumentem, który mógł skłaniać do przystąpienia do jednego z otwartych funduszy była możliwość zadysponowania na wypadek śmierci lub dziedziczenia zgromadzonych kapitałów.
Nie bez znaczenia była aktywność akwizytorów, których wynagrodzenie uzależnione było bezpośrednio od liczby podpisanych umów. Duża aktywność akwizytorów miała również negatywne skutki - szacuje się, iż od kilku do kilkunastu procent umów to tzw. umowy martwe.
Zawarto je z osobami bezrobotnymi bez prawa do zasiłku, sfałszowano deklaracje lub wykorzystano dane osób nieżyjących.
Zgodnie z założeniami przyjętymi przez Biuro Pełnomocnika Rządu ds. Reformy Zabezpieczenia Społecznego, przewidywana liczba członków otwartych funduszy emerytalnych na koniec 1999 r. miała wynieść 6,3 mln osób. Zbliżone wyliczenia prezentowali także założyciele towarzystw we wnioskach o udzielenie zezwoleń na utworzenie powszechnych towarzystw emerytalnych - według przewidywań średnia liczba członków otwartych funduszy emerytalnych na koniec 1999 r. miała kształtować się na poziomie 6,2 mln osób. Według danych z ZUS na dzień 31 grudnia1999 r. zawarto ponad 10,39 mln umów poprawnych formalnie. Wielkość ta może ulec zmniejszeniu, na skutek istnienia pewnej ilości zgłoszeń poprawnych formalnie, ale nieważnych ze względu na zawieranie umów z osobami nieuprawnionymi.
Prawie 61% kapitału akcyjnego wszystkich towarzystw jest w posiadaniu polskich akcjonariuszy; w przeważającej części instytucji bankowych i ubezpieczeniowych. Prawie 19% środków na opłacenie kapitału akcyjnego wnieśli założyciele holenderscy, ponad 6% - amerykańscy, resztę podmioty brytyjskie, szwajcarskie, niemieckie i francuskie (banki oraz instytucje ubezpieczeniowe). Udział kapitału zagranicznego jest jednak większy, niż wynika to z przedstawionego zestawienia, jeżeli uwzględnić fakt, iż niektórzy polscy akcjonariusze, to spółki z siedzibą w Polsce, ale z kapitałem pochodzenia zagranicznego.
Gdyby rozpatrywać udział w towarzystwach wyłącznie polskiego kapitału (bez uwzględniania kapitału zagranicznego zaangażowanego za pośrednictwem podmiotów z siedzibą w Polsce), wynosiłby on 16%, z czego 8% to pośredni udział Skarbu Pastwa.
Ustawa o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych nakłada na podmioty zainteresowane utworzeniem towarzystwa emerytalnego i otwartego funduszu obowiązek uzyskania w Urzędzie Nadzoru nad Funduszami Emerytalnymi (obecnie KNUiFE) właściwego zezwolenia. Wraz z tymi wnioskami założyciele towarzystw mogli przedkładać wnioski o wydanie promesy zezwolenia na utworzenie otwartego funduszu emerytalnego.
Wszystkie złożone dotychczas wnioski zostały rozpatrzone. Decyzją Urzędu zezwolenie na utworzenie powszechnych towarzystw emerytalnych otrzymało dwadzieścia jeden podmiotów.